บทที่ 95

ภูริณัฐยังคงปิดปากเงียบ

ยิ่งเขาเงียบงันมากเท่าไร ความเงียบสงัดราวกับป่าช้านี้ก็ยิ่งกดทับลงบนอกของอรัญญาจนแทบหายใจไม่ออก

อรัญญารู้สึกเหมือนมีก้อนไฟสุมอยู่ในอก เธอต้องการทางระบาย ต้องการทำลายความรู้สึกอึดอัดเจียนตายที่ผู้ชายคนนี้มอบให้

เธอจึงกระทืบเท้าลงบนซากถ้วยรางวัลคริสตัลอย่างแรง

"เพล้ง!"

เสียงแตก...